പുൽതൈലത്തിന്റെ മണം

വീടിനോട് ചേർന്ന് ഒരു പഴയ വാറ്റുപുരയുണ്ടായിരുന്നു.

വലിയൊരു പാത്രം, അതിൽനിന്ന് നീണ്ടുപോകുന്ന പൈപ്പ്, താഴെ കത്തുന്ന വിറകു തീ — അതൊക്കെ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്ന് അന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ അവിടെ പുൽതൈലം ഉണ്ടാക്കുന്നത് നോക്കിനിൽക്കാൻ വലിയ കൗതുകമായിരുന്നു.

അരിഞ്ഞ പുൽ കെട്ടുകളായി കൊണ്ടുവരും. വാറ്റുപാത്രം നിറച്ച് അടയ്ക്കും. താഴെ വിറകു തീ കത്തിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ പുകയും പുൽതൈലത്തിന്റെ മണവും വീടിനു ചുറ്റും നിറയും.

ആ മണം ഇന്നും ഓർമ്മയുണ്ട്.

പുൽ നിറച്ച വലിയ പാത്രത്തിൽനിന്ന് നീണ്ടുപോകുന്ന പൈപ്പും, ഒടുവിൽ തൈലം ശേഖരിക്കുന്ന ചെറിയ പാത്രവും നോക്കി ഞാൻ നിൽക്കും.

പുൽതൈലത്തിന് എന്തൊരു നല്ല മണമായിരുന്നു! വീടിനു ചുറ്റും നിറയുന്ന ആ സുഗന്ധം വീണ്ടും വീണ്ടും ആസ്വദിക്കാൻ തോന്നും.

ഒരു വലിയ കൂമ്പാരം പുൽ, മണിക്കൂറുകളുടെ തീയും അധ്വാനവും — അവസാനം കിട്ടുന്നത് ചെറിയൊരു പാത്രത്തിലെ തൈലം മാത്രം. വിലയേറിയതായിരുന്നു ആ തൈലം.

പക്ഷേ ഓർമ്മയിൽ ഇന്നും തങ്ങിനിൽക്കുന്നത് അതിന്റെ വിലയല്ല, ആ മനോഹരമായ മണമാണ്.

പിന്നീട് എപ്പോഴോ ആ വാറ്റുപുരയിലെ തീ അണഞ്ഞു. അവിടെ പുൽതൈലം ഉണ്ടാക്കുന്നത് നിർത്തി. വീടിനു ചുറ്റും നിറഞ്ഞിരുന്ന ആ മണവും പതിയെ ഇല്ലാതായി.

ഇന്ന് അവിടെ പുൽതൈലം വാറ്റുന്നില്ല.

പക്ഷേ ഓർമ്മയിൽ ആ വിറകു തീ ഇപ്പോഴും കത്തുന്നുണ്ട്. പുൽക്കെട്ടുകളും വലിയ വാറ്റുപാത്രവും അതെല്ലാം കൗതുകത്തോടെ നോക്കിനിന്ന ബാല്യവും അവിടെയുണ്ട്.

ചില മണങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്. വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും, അവ നമ്മളെ പഴയൊരു ദിവസത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോകും.

പുൽതൈലത്തിന്റെ മണം എനിക്ക് അങ്ങനെയൊരു ഓർമ്മയാണ്.